Reptoir

Het succes van: de Kerstman

Een bedrijf starten. Dat is wat hij wilde. Hij was er klaar mee, werd eigenlijk ook een beetje te dik voor zijn postbode ronde en het werd hem gewoon veel te warm onder de voeten. Nee, hij was toe aan iets anders. Iets voor zichzelf. Iets waarmee hij mensen blij kon maken en bakken met geld kon gaan verdienen. En hij had het ultieme idee, de locatie, de noodzaak en de spirit.

En zo verhuisde de Amerikaan San ta Claus jaren geleden naar de Noordpool. Een ideale plek voor een ondernemer. Immers, het belastingklimaat op de Noordpool is meer dan gunstig. Dat zou hem een hoop centjes gaan besparen. Zijn eigen, grootse, ietwat koude belastingparadijs.

Nu nog een idee. Een idee wat niemand heeft. Groots moest het zijn en hij moest niet teveel werken. San had lang genoeg pakjes rondgebracht. Zo lang dat hij eigenlijk niets anders kon. Maar ja, pakjes rondbrengen, dat doen er al zo ontzettend veel. Koerier zijn wilde hij gewoon niet meer. Daar was hij inmiddels ook gewoon te oud en te dik voor. Dat wegrennen voor blaffende honden, daar was hij helemaal klaar mee. Hij had sowieso een hekel aan honden. Rare keffers vond hij ze. Nee, rendieren, daar was San dol op.

Dat werd het! Hij ging rendieren fokken. Die beestjes kunnen prima tegen de kou, hebben brede voeten en lopen prima op sneeuw. Ideaal! Zo kon hij vanuit zijn belastingparadijs opereren. Idee en omgeving kwamen samen. San was tevreden. Hij ging voortvarend aan de slag.

Al snel bleek dat niemand rendieren kocht. Iedereen had sneeuwscooters of 4×4 trucks. Daar zat San met zijn rendieren. Blut en hongerig. Hij moest toch iets anders gaan verzinnen. De honger dreef hem ertoe om een van zijn dieren op te eten. Dit viel hem zwaar, hij was van de beestjes gaan houden.

Maar hij moest eten. Hij pakte de kleinste van het stel en liep met hem richting de schuur om te slachten. Het beestje stribbelde tegen en ontsnapte. San rende achter hem aan ‘Hohoho, kom terug’ schreeuwde hij. Het beestje draaide zich om in het donkere bos en toen zag San het. Zijn mond viel open. De neus van het kleine beestje gaf licht. Langzaam liep San op het rendier af: “ik beloof je geen pijn te doen, nooit zal ik jou en je broers pijn doen.”

De volgende dag ontving San een brief, de buren van 50 kilometer verderop hadden een probleem met hun sneeuwmobiel. Of San wat pakjes kon komen halen. Hij maande zijn rendieren om voor een oude slee te gaan staan. Hij bulderde hun namen een voor een op, in de hoop ze in beweging te zetten. En als een wonder rende de dieren… de lucht in.

San schreeuwde het uit, hohoho, maar de beestjes rende door. Het rendier met de rode neus voorop. Binnen een paar minuten landden ze bij de buren. Die verbaast keken naar dit tafereel. De pakketten werden op de slee geladen en San bulderde wederom de namen.

Lef, noodzaak, locatie, doen waar je goed in bent en geluk hadden voor San bepaalt wat hij ging doen met zijn onderneming. Hij zou de vliegende koerier worden.

San moest flink bouwen aan zijn naamsbekendheid en zijn imago. Hij veranderde een aantal keer van huisstijl, maar toen hij uiteindelijk zijn eerste grote opdracht van groot frisdrankenmerk kreeg werd hij enorm succesvol. Dit zorgde ervoor dat San nu nog maar één dag per jaar hoeft te werken. En de rest van het jaar zit hij bij de open haard met zijn vrouw en zijn geliefde dieren.

Arno Peperkoorn
Arno Peperkoorn
Colomnist
Arno Peperkoorn is partner van Result Recruitment

 

Like Reptoir op Facebook om als freelancer altijd op de hoogte te blijven.